Documentaire mei 2015

Until the quiet comes (mei 2015)

Until the quiet comes volgt de 87-jarige Torro die tijdens de oorlog tussen Abchazië en Georgië in de jaren negentig naar Georgië is gevlucht. Samen met zijn neef en diens vrouw woont hij nu in een huis in een vervallen bergdorpje. Zij hebben nauwelijks eten, geld en warmte en zijn daardoor tot elkaar veroordeeld.

Ondanks zijn eindeloze levenslust, humor en veerkracht begint de harde werkelijkheid zijn tol te eisen. Hoe lang houdt hij dit leven nog vol? In Until the quit comes wisselen tragiek, humor en wodka elkaar af in een verhaal over afhankelijkheid, vergankelijkheid, doorzettingsvermogen en de wil om te overleven.

 

Wij hebben via de Nieuwsbrief aandacht gevraagd voor deze film en opgroepen om te doneren.

Interview met regisseur Yaron Cohen

Waarom wilde je een documentaire maken in Georgië?

‘Op de een of andere manier ben ik gefascineerd door grensconflicten. De wereld is eigenlijk van iedereen en toch bepalen mensen al duizenden jaren welk stukje land van hen is en welk stukje land van de ander – met alle gevolgen van dien. Voor mijn afstudeerfilm wilde ik het gevolg van de grens tussen Georgië en Abchazië vastleggen en ben toen vorig jaar op onderzoeksreis gegaan naar een bergdorpje aan die grens. Ik merkte dat de plek meteen een grote aantrekkingskracht op mij had. Er wonen mensen die na de oorlog tussen Georgië en Abchazië naar Georgië zijn gevlucht. De kapotte gebouwen, de indringende verhalen en het lot van deze mensen heeft mij doen besluiten om in februari terug te gaan om hier mijn film op te nemen.’

Hoe heb je de hoofdpersoon van je film gevonden?

‘Terug in Georgië ben ik samen met cameraman Juul, een tolk en een zak appels onder de arm – het is in Georgië gebruikelijk om een gezond en lekker cadeautje mee te nemen – weer naar dit dorp gegaan, op zoek naar verhalen. Via een aantal mensen uit het dorp kregen we de tip dat we langs Torro moesten gaan. Inderdaad, zijn situatie en levensstijl intrigeerden mij meteen. Anders dan in Nederland, toonde zijn leven mij dat er geen ruimte was voor individualisme of zelfontplooiing. Dat hij – ondanks zijn leeftijd - hard moet werken om te overleven. Hij liet mij zien hoe een situatie je gedwongen afhankelijk van elkaar kan maken, wat gezondheid kan betekenen en hoe een stressvol verleden je kan vormen, zowel negatief als positief.’

Hoe heb je de twee maanden met Torro ervaren?

‘Ik heb Torro en zijn familie in mijn hart gesloten, maar hun vertrouwen winnen kostte natuurlijk tijd. Dit ging met vallen en opstaan; zo begrepen zij bijvoorbeeld in de eerste instantie niet waarom wij hun leven wilden vastleggen. Omdat we twee maanden elke dag bij hen over de vloer kwamen viel op een gegeven moment de achterdocht weg en werden we als het ware vast meubilair. Daarnaast heb ik gemerkt dat non-verbale communicatie soms belangrijker kan zijn dan verbale communicatie. Het gaat vaak niet om wat je zegt, maar om wat je doet. In Georgië geven mannen elkaar bijvoorbeeld een zoen op de wang als ze elkaar tegenkomen. Ik zag dit tijdens mijn researchreis en dit heb ik vanaf het eerste moment bij Torro gedaan. Onze tolk heeft ons daarnaast ook wat van de Georgische cultuur bijgebracht.’

Hoe was het afscheid?

‘Afscheid nemen is natuurlijk altijd lastig, vooral als je met mensen persoonlijk wordt. Samen met een aantal mensen uit het dorp hebben we feestelijk gegeten en getoost met zelfgestookte wijn en wodka. Ik merkte dat Torro het toch wel verdrietig vond dat we gingen. Natuurlijk hoop ik hem op korte termijn nog eens te kunnen bezoeken.’

 

BAGRATION STICHTING, HOF VAN VERSAILLES 47, 1064 NX AMSTERDAM

Tel: 06 - 5479 8014 | Fax: 0848-350156 | info@bagration.nl | KvK: 41211601 - Bank: NL57 KNAB 0723 566 887